Tijdens het schilderen van Loslaten ontdek ik hoeveel mijn leven eigenlijk in het teken staat en heeft gestaan van loslaten.
Loslaten van geliefden. Loslaten van verwachtingen. Loslaten van zwangerschappen die eindigden in een miskraam.
Maar ook het loslaten van vanzelfsprekend-heden in mijn eigen lichaam.
Waar ik vroeger kon rennen, kan ik nu niet meer 'gewoon' lopen zonder hulpmiddelen en allerlei “toeters en bellen”. Ook dat is verlies.
Een proces van aanpassen aan een leven dat anders loopt dan je had gedacht.
Sommige verliezen zijn zichtbaar. Andere draag je stil met je mee.
Tijdens het schilderen moest ik steeds denken aan de bloesem in de natuur. Hoe kort ze soms zichtbaar is. Hoe de wind haar meeneemt en het seizoen langzaam verandert.
Niet zwaar of donker, maar stil en echt. Verandering hoort bij het leven.
Misschien raakt me dat daarom zo. Omdat verlies en schoonheid soms onverwacht naast elkaar bestaan.
Want ondanks alles blijft er altijd iets van hoop zichtbaar. Soms klein en voorzichtig. Soms bijna onzichtbaar. Maar toch aanwezig.
Een nieuw seizoen dient zich uiteindelijk altijd weer aan. En juist dat geeft mij vertrouwen terwijl ik verder schilder.
